Schrijven voorkomt hoorbaar struikelen over woorden. In mijn hoofd liggen gedachten en formuleringen door elkaar op één grote hoop. Verschoven, ondersteboven. Woorden stommelen als onbeholpen kinderen uit mijn mond. Enthousiast en oprecht, maar vaak ook ondoordacht of tactloos.
Schrijven is ordenen. Hier en daar veeg ik wat rondslingerende lettergrepen bij elkaar, ik maak stapeltjes van opmerkingen die hetzelfde lijken te zeggen. En in een hoekje waar het rustig is maak ik een speciaal plekje vrij. Daar komen de woorden die prettig klinken, de zinnen die vloeiend lopen en de beelden die goed passen. Tussen dat hoekje en de chaos loop ik heen en weer. Soms kalm en beheerst, veel vaker ongeduldig en gefrustreerd.
Want er is ook nog dat deurtje naar buiten. Een deur die uitkomt op een klein pleintje, waar ik soms de door mij geordende woordenstroom tevoorschijn tover. Waar passanten blijven staan en aandachtig luisteren. Waar ik zomaar kan worden aangesproken of… waar ik helemaal niet word opgemerkt. Dat laatste raakt me. Vaak laat ik die deur daarom gesloten. Voor de zekerheid.
Vorige week klopte er ineens iemand aan. Hij stak zijn hoofd om de hoek van de deur en zei: kom naar buiten. Haal het slot van de deur. Wees niet bang als mensen naar binnen gluren en de rommel zien. Want dat ben jij.
Aan de overkant van het plein zie ik hem staan, hij steekt met kop en schouders boven de massa uit. En als ik goed luister, hoor ik vooral mooie geluiden.
Ik doe een klein stapje naar vooruit.
Het maakt niet uit als ik struikel.
[...] bij mijn terugkomst kabel te worden. Mede door dit struikelblog. Door haar geschreven. Struikelende stappen. Van een bijzondere vrouw. Naar de volgende ontmoeting. [...]
heel mooi.
doorgaan svp struikelen is ook vooruit komen
Daar heb je gelijk in :-).
Goed gezegd :) Je hebt ook mij geïnspireerd er wat over te schrijven, zeker nadat ik ook nog eens Dennis zijn reactie op jouw post las. Ik ga dus binnenkort iets posten in navolging op zowel jouw als Dennis’ stuk :).
Laat je het me weten als het af is? Of kom je de link hier posten? Ik ben wel heel nieuwsgierig namelijk!
Hier staat mijn oprisping! :)
http://www.voorstellingen.net/hotelkamers
Mooi en herkenbaar. Omdat mijn reactie op je blog me tot meer schrijven heeft aangezet, heb ik het verwerkt in een blogpost op mijn eigen site.
Ben benieuwd of je je daar ook in kunt vinden:
http://www.dennispoort.nl/2012/07/hotel-van-gedachten/
Dennis, ik beschouw het als een groot compliment dat je een blog hebt geschreven naar aanleiding van mijn tekst. Heb zojuist een reactie op jouw blog achtgelaten.
Evelyne,
Wat een bijzonder blog! Wat een vindingrijk spel van woorden! En wat heerlijk om te lezen. Steeds opnieuw.
Het nodigt uit en maakt nieuwsgierig. Naar meer. Naar jou. Naar de chaos.
Kom maar door met de rauwe, ongepolijste versie van die stapel onbeholpen kinderen. Gewoon door de deur naar buiten vegen. Dat pleintje op. Die kerel aan de overkant wil vast wel helpen vegen.
Dank Steven, doet goed om dit te lezen.
Mag ik dan de metafoor van het pleintje briljant vinden? De hele alinea dan hè.
Ja, kom naar buiten……jij bent jij…take it or leave it!
Mooi Eef, heel mooi….
Love you!
“Woorden stommelen als onbeholpen kinderen uit mijn mond.”. Kijk, dat vind ik dus briljant.
Briljant geformuleerd en zeer herkenbaar.
Mooi! Alsjeblieft open de deur en wees niet bang en anders, vergeet niet: If the challenge you face doesn’t scare you, then it’s probably not that important.
Goeie spreuk inderdaad. En dank voor je reactie.
“Woorden stommelen als onbeholpen kinderen uit mijn mond.” Meid wat een prachtig geformuleerde zin.
Buitengewoon fantastisch stuk. En zo ontzettend herkenbaar.
*Hoed afneemt* ;-)
*Een nederige buiging maakt*