Muts

Er werd achter mijn rug gefluisterd toen ik op mijn vijftiende mijn eerste kleurspoeling had uitgeprobeerd. En er werd nog net geen dorpsraad bijeengeroepen toen de zoon van de burgemeester achter de sporthal met een jointje werd betrapt. In het kleine dorp waar ik ben opgegroeid kon je er maar beter voor zorgen dat je zoveel mogelijk zaken voor jezelf hield. Of je muts zover mogelijk over je oren trekken als iemand de struik had ontdekt waarachter jij en je foute vriendjes onder schooltijd stiekem een fles Apfelkorn hadden ontkurkt.

Mijn ouders zouden nooit uit het dorp weggaan, zoveel was zeker. Op mijn negentiende vertrok ik daarom naar Utrecht, opgelucht en voorgoed. Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat mijn vader zei dat hij zijn geboortegrond nooit zou verlaten. Omdat hij “simpelweg niet zou weten waarom”.

Sinds een jaar heeft hij echter ineens een reden. Niemand had het zien aankomen, zelfs mijn moeder niet. Meer dan veertig jaar was zij de enige vrouw in zijn leven, nu ligt alles overhoop. Dagelijks bel ik met m’n ma om te vragen hoe het gaat, maar ik hoor steeds hetzelfde: “Hij zegt dat ie het zeker weet!” In het dorp ging het als een lopend vuurtje. “Een bevlieging”, werd er gefluisterd. De bevlieging heeft een naam: Lynn heet het kind en plotseling zijn zaken als leeftijdsverschil en ratio voor mijn vader geen issue meer. Volgens eigen zeggen was hij “verkocht vanaf het allereerste moment”. Ze heeft het leven van onze familie volledig op z’n kop gezet.

En dus wil mijn vader weg, verhuizen. Het huis waarin ik ben opgegroeid staat sinds een half jaar te koop. Er waren familiegesprekken nodig. Er moesten afspraken worden gemaakt. “Het gaat alleen nog maar over haar!“ riep mijn zusje. “Reageer je niet te impulsief?” vroeg mijn Man. “En jullie wandelclubje dan?” bracht ik nog zwakjes in. Maar pa is zeker van zijn zaak. Hij zal huis en haard verlaten om bij Lynn in de buurt te kunnen wonen. En mijn moeder, mijn lieve, altijd zo volgzame moeder… Diep vanbinnen is ze euforisch. Zij was nooit moedig genoeg om zoiets door te zetten, maar nu ziet ze het als een uitgelezen kans om weg te komen uit dat dorp waar je, als je niet oppast, van het randje van de wereld afkukelt. Op hun vijfenzestigste beginnen mijn ouders aan een nieuw leven.

Terwijl Man & ik vanaf de keukentafel hoofdschuddend toekijken hoe mijn vader ondanks zijn dubbele hernia op handen en voeten door de kamer kruipt om Lynn aan het lachen te krijgen, en mijn moeder het zoveelste “super schattige, leuke, stoere” mutsje aan ons laat zien, denken we allebei hetzelfde: onze dochter Lynn zal ook moeten leren om die muts zo ver mogelijk over haar oren te trekken. Anders weten opa en oma haar hier in de grote randstad straks alsnog overal te vinden.

  31 comments for “Muts

  1. 26/03/2012 at 10:35

    Haha, wat een spanning en sensatie en wat een wending in het verhaal, mooi geschreven blog!

  2. 04/03/2012 at 22:24

    Het is inderdaad de luchtige toon die je na enkele alinea’s doet vermoeden dat het misschien allemaal net niet zo erg gaat zijn dan je tot dan toe denkt. Waardoor je als lezer scherp blijft en probeert te ontdekken waar de twist precies zit.
    Erg mooi gedaan.
    #realeren

  3. 02/03/2012 at 14:09

    Maar vind je het ook leuk? Dat Pa en Ma zo dicht bij jullie komen wonen? ;)
    En idd, fijne spanningsopbouw met een happy end (die ik bijna een beetje jammer vond, maar dat is de sensatiebeluste in mij) #realeren

    • Eef
      02/03/2012 at 18:10

      Goede vraag Gisele ;-). Na wat bedenkingen in het begin, ben ik nu (na, zoals ik schreef, een aantal gesprekken) alleen maar super blij. Ik heb sinds m’n 19e niet meer ‘even’ bij m’n pa & ma koffie kunnen drinken, omdat ze altijd uren bij me vandaan woonden. Dus daar verheug ik me erg op. En op de rest ook :-).

  4. Erik Visser
    02/03/2012 at 12:51

    Dank je wel Evelyne. Heb genoten van het verhaal maar vooral van het gevoel erachter. Spreekt veel liefde en een bepaalde houding naar de wereld en het leven uit wat me erg aanspreekt. #realeren

  5. 02/03/2012 at 12:36

    Erg leuk om te lezen, complimenten! En ik ben blij met de goede afloop. #realeren

  6. 02/03/2012 at 10:02

    Geweldig, je had me stevig op het verkeerde been!
    Leuk geschreven, en een superlief verhaal. #realeren

  7. 01/03/2012 at 19:07

    Leuk geschreven. Prachtige wending in je verhaal #realeren

  8. 01/03/2012 at 09:38

    Geweldige draai geef je aan het verhaal! Je trok me mee in de inhoud en ik begon al bijna boos te worden op je vader. Tot je moeder ineens een euforisch gevoel bleek te hebben en je vader op handen en voeten door de kamer kroop… Ook goed: de muts die behalve een figuurlijke ook een letterlijke betekenis krijgt. Zonder dat dit geforceerd is geschreven! #realeren

  9. 29/02/2012 at 23:51

    Leuk. Verrassend. Goed geschreven. Complimenten! #realeren

  10. 29/02/2012 at 21:30

    ben = been natuurlijk
    en #realeren

  11. 29/02/2012 at 21:30

    Heerlijk geschreven en je had ook mij behoorlijk op het verkeerde ben. Chapeau!

  12. 29/02/2012 at 17:29

    Wat is-tie lief! Kan er nog niet over meepraten, maar kan me er zeker iets bij voorstellen. Liefde kent vele vormen, en dit is er één van. Dankjewel voor deze gave blog!
    #realeren

  13. 29/02/2012 at 17:27

    Wat is-tie lief! Kan er nog niet over meepraten, maar kan me er zeker iets bij voorstellen. Liefde kent vele vormen, en dit is er één van. Dankewel voor deze gave blog!
    #realeren

  14. Yvonne van Loon
    29/02/2012 at 16:22

    Haha, ik ben niet de enige die op het verkeerde been gezet was. Ik dacht nog “Jeetje, knap dat ze luchtig kan schrijven over zo’n vervelend onderwerp.” Er kwamen beelden boven uit mijn eigen jeugd (gelukkig woonde ik niet in een klein dorp). En dan de verrassing dat dit verhaal zoveel mooier eindigt dan mijn ervaring. Kortom geweldig geschreven! #realeren

  15. 29/02/2012 at 15:59

    Leuk geschreven! Ik bleef ook geboeid en hoewel de reden van verhuizing een opluchting was, vond ik het ook een beetje jammer. de opgebouwde spanning was ineens weg- alsof een ballon leegliep :) Genoten!
    #realeren

  16. 29/02/2012 at 12:41

    *grinnikt* Je had me ff beet, ik begreep geen snars van je moeders euforie. Dank, je schrijft fijn. #realeren

  17. 29/02/2012 at 11:46

    Haha. Het begin vind ik ontzettend sterk geschreven, komt niet vaak voor dat ik ergens meteen zo in zit. De rest is ook goed geschreven en leuk om te lezen, hoewel ik, toen ik nog niet wist wie Lynn was, wel een beetje in de war raakte omdat het er allemaal zo luchtig stond. Schrok er desondanks toch van dat je vader door de kamer kroop om zijn nieuwe liefde aan het lachen te maken, maar daar bleek gelukkig een goede verklaring voor te zijn ;)
    Dit is de eerste keer dat ik je blog gelezen heb (want: #realeren) maar ik zal ‘m zeker vaker bezoeken!

  18. 29/02/2012 at 09:47

    Mooi geschreven, was al bijna boos op je vader! #realeren

  19. Inge
    29/02/2012 at 08:47

    Fijn geschreven, leest lekker en de twist is heel erg grappig en herkenbaar. Prettige opbouw en het cirkeltje is rond door te melden dat ook Lynn zal moeten leren de muts over de oren te trekken, ook al heeft het een andere reden :)

    Ik heb je blog gebookmarked om regelmatig te komen lezen. #realeren

  20. 29/02/2012 at 08:19

    Moet zeggen dat de manier waarop je hebt geschreven me erg bevalt. Leest erg lekker weg en boeit goed en herkenbaar is het ook al heeft mijn vader het niet tot verhuizen laten komen ;-)

    Leuk om dit te lezen in het kader van #realeren.

  21. Des
    29/02/2012 at 08:07

    vergeten bij vorige reactie te zetten: #realeren

  22. Des
    29/02/2012 at 08:04

    ik vind dit echt een heel leuk stukje! Gelukkig een leukere ontknoping dan het begin doet vermoeden!

  23. Eef
    24/02/2012 at 09:42

    Ach Robbie, als jij nog eens een ouderwetse brief van mij wilt ontvangen, stuur ik je die graag hoor! ;-)

  24. Robbiebaco
    23/02/2012 at 21:53

    Het genot om verhalen van jou te lezen is nog evengroot als toen wij elkaar ouderwetse brieven schreven. Toen over jouw leren broek en nu dit! Nu zijn je verhalen nog mooier, maar zoals je zusje zegt “herkenbaar”!!!

  25. 22/02/2012 at 18:13

    Pakkende inleiding, ik wil meteen verder lezen, weten waar het naar toe gaat. Je verwacht bijna iets anders, wilt al boos worden op de oude baas en dan ineens de ontknoping! Juweeltje!

    Zo wil ik ook kunnen schrijven! Ik heb bijna spijt, dat ik Nederlands gestudeerd heb en dat er ik er niet voor gekozen heb om iets met creatief schrijven te gaan doen. Ik sta voor de klas en ik hoop alleen maar, dat ik mijn leerlingen zo ver kan krijgen om het wel te doen…

    Ik ga je blog zeker in de gaten houden!

    • Eef
      24/02/2012 at 09:18

      Hee Clau, spijt heeft natuurlijk geen zin, schrijven kan altijd! En dat doe je al :-). Voor de klas staan is ook niet niks, ik heb veel respect voor leraren (zelf ook nog over nagedacht). Bedankt voor je compliment!

    • Erik Visser
      02/03/2012 at 12:49

      Helemaal met Eef eens. Schrijven kan altijd en voor de klas staan vraagt veel creativiteit en is eigenlijk ook verhalen vertellen. Kinderen boeien, meenemen op reis… naast dat het waarschijnlijk zwaar en een hele uitdaging is is het ook vooral magisch.

  26. paula
    21/02/2012 at 23:49

    eerst 1 verhaal gelezen, toen werd ik nieuwsgierig, daarna alle verhalen gelezen, met ontzettend veel plezier! Als fervent lezer door de jaren heen wordt het steeds moeilijker om geboeid te zijn bij verhalen, maar het is jou gelukt!

    • Eef
      22/02/2012 at 06:19

      Wat een compliment, dank je wel!

  27. Marlene
    20/02/2012 at 16:11

    Hee muts! Herkenbaar en grappig!
    Groetjes, de andere muts van de familie

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

CommentLuv badge