Mijn leidinggevende volgt mij op Twitter. Toen ze las dat mijn dochter doorsliep, sprak ze me er tijdens de lunch op aan; ze vond het zo fijn voor me dat ik nu weer wat fitter was. Aardig, vond ik. Of zou ze bedoelen dat ik de weken daarvoor niet zo goed had gepresteerd?
Tot een aantal jaren geleden was ik er uitzonderlijk goed in om mijn privéleven compleet gescheiden te houden van mijn werk. Als ik om vijf uur de deur van mijn kantoor achter me dichttrok was ik mijn werk praktisch al vergeten. Die toestand van gelukzaligheid hield zonder problemen tot maandagochtend aan. Niemand wist wat er zich in mijn hoofd afspeelde of wat ik in het weekend had gedaan, tenzij ze er specifiek naar vroegen.
Tegenwoordig ligt dat anders. Op Twitter zien collega’s dat ik donderdagavond met vriendinnen bij Central Park in Utrecht heb gegeten, dat de pasta er niet zo lekker was en het personeel te nonchalant, maar dat de wijntjes er desondanks (of juist daardoor) goed in gingen. Foursquare zorgt ervoor dat iedereen weet dat ik mijn broodbeleg bij Slagerij van Es koop, terwijl ik eigenlijk fan ben van Slagerij de Molen. Op mijn blog kunnen collega’s lezen dat ik mijn benen niet graag scheer en bang ben voor de dood.
Dat al die mensen op basis van die informatie een bepaalde indruk van mij krijgen, zonder dat ze me ooit in het echt hebben ontmoet, zorgt er ook voor dat ik voorzichtiger word in het etaleren van mijn mening. Laatst las ik een tweet over een promotieonderzoek. Een onderzoek waarvan ik direct dacht “pfffffff, als je dáárop kunt promoveren, hoe serieus moeten we de term ‘wetenschap’ dan nog nemen?!” Ik stond op het punt om hier op Twitter een opmerking over te maken, maar bedacht me. Want dat is misschien niet zo handig als je de communicatie ‘doet’ bij een organisatie waar onderzoek core business is.
Vooral huis-, tuin- en keukentweets dan maar? Over dat mijn kind tandjes krijgt. Dat ik koffie zit te drinken en me erger aan een vervelende vlieg. Dat ik naar bed ga met Paul Auster. En een maand geleden nog met Peter Buwalda. Maar ook die tweets zijn niet meer zo onschuldig als ze lijken. Als ik ziek thuis ben, maar wel zit te twitteren, zou mijn leidinggevende kunnen denken “wie kan twitteren, kan ook op het werk achter een pc zitten.” Aan de energie in mijn tweets valt niet af te lezen dat ik op hetzelfde moment met dikke rode ogen en een rochelende hoest onder de dekens lig. Mijn wijsvinger heeft nu eenmaal geen last van griep en verkoudheid.
Tegenwoordig worden er mensen ontslagen vanwege hun uitspattingen op social media. Rechters erkennen uitspraken op Twitter of Facebook zelfs als bewijsmateriaal bij arbeidsconflicten. Zit je overspannen thuis, maar plaats je een foto van jezelf online waarop je lachend een biertje vasthoudt? Reden voor ontslag. Want ja, als je overspannen bent kun je helemaal nergens meer om lachen. En hoor de je puf niet te hebben om dat glas bier überhaupt vast te kunnen houden. Zo krijgt het begrip ‘interessante content’ ineens een heel andere betekenis.
Moedig om te schrijven.
Ben zelf een werkgever en ik vind dat je als werkgever je nieuwe personeel zo neutraal moet beoordelen. Dat betekend, niet gaan graven in iemands verleden of huidige leven via de voorhand liggende sociale media. Je moet iemand beoordelen op zijn werkkwaliteiten.
Is een collega al langere tijd bij je in dienst en je merkt dat er iets gaande is dan is een goed gesprek het belangrijkste. Als werkgever moet je zelf zien uit te zoeken waarom een collega minder goed zijn werk doet. Sociaal media zou een verkeerd beeld kunnen geven van de desbetreffende werknemer. Je word altijd beinvloed door meningen van een ander die onterecht kunnen zijn.
Maar als prive persoon ben je altijd verantwoordelijk voor wat je het net op stuurt.
P.S. Ik heb altijd een fan willen hebben. Dank daar voor.
Hee Peter-Paul, bedankt voor je reactie! Je klinkt als een hele goede werkgever, ik ken voorbeelden van mensen die hier heel anders mee omgaan.
En de reden waarom ik fan ben heeft niet alleen met je producten te maken, maar ook met de sfeer in je zaak. Altijd persoonlijk en sympathiek.
Leuk geschreven! Voordat ik mijn twee collega’s als vrienden op Facebook accepteerde hadden we – zeker maandagochtend! – hele gesprekken over het weekend of gisteren. Ik merk dat dat toch wat minder is geworden, maar ik ga er niet minder om posten. Al wiste ik afgelopen vrijdag wel een reactie naar een collega omdat ik officieel nog aan het werk was, maar mezelf even een kleine pauze gunde =D #realeren
Maar eigenlijk is dat wel jammer, of niet, Rianne? Alsof je je werk minder goed zou doen als je af en toe of Facebook kijkt. Ik las laatst zelfs dat uit onderzoek blijkt dat werknemers die toegang hebben tot sociale media creatiever en productiever zijn op hun werk :-). Van de andere kant zorgt het er bij jou voor dat je voorzichtiger omgaat met datgene wat je online zet. En dat is eigenlijk helemaal niet zo slecht.
Leuk geschreven blog en zeker herkenbaar. Vooral het dilemma wat je nu wel en niet wilt delen is erg herkenbaar en kom ik vaak tegen.
Mijn collega’s/’vreemden’ kunnen ook lezen wat ik zoal in het weekend en door de week doe, waar ik heen ga, etc. Dat maakt me niet uit, ik heb niks te verbergen. Het enige waar ik goed op let is dat ik geen zaken gerelateerd aan mijn werkgever of klanten van de werkgever tweet óf tweet als ik ziek thuiszit.
Wel vind ik dat je gewoon je mening moet kunnen ventileren (goed onderbouwd natuurlijk), zonder dat je hier problemen mee krijgt. Het moet natuurlijk niet zo zijn dat er alleen maar wenselijke tweets of Facebook updates geplaatst worden, dat lijkt mij ook niet het doel van social media. Er moet wel mogelijkheid zijn voor discussie #realeren.
Hoe zit het dan met goed onderbouwde meningen over zaken die aan je werkgever gerelateerd zijn? :-)
Late reactie: goed punt natuurlijk, heb het zelf een beetje krom omschreven.
Ik vind dat je goed onderbouwde meningen gerelateerd aan je werkgever moet kunnen ventileren, maar helaas is niet iedere werkgever hiervan gecharmeerd.
Daarom ventileer ik zelf niets over zaken gerelateerd aan mijn werkgever om de simpele reden dat ik geen zin heb om me te verantwoorden voor iets wat ik goed heb onderbouwd, maar wat een werkgever verkeerd interpreteert of uit zijn verband trekt.
overigens was dit een #realeren actie, ik ga nu even de rest van je blog bekijken :-)
Leuke blog, goed geschreven. Werk en privé lopen inderdaad steeds meer door elkaar, het wordt ook steeds minder tijd/plaats gebonden. Het blijft een onderwerp van discussie.
Ik ben ook een fanatiek twitteraar/blogger/fb-er etcetera en vertel veel en vaak. Alleen blijf ik altijd wat meer op de vlakte over wat ik aan het DOEN bent, en spui ik meer over wat ik zie en vindt. Op die manier leg ik niet mijn hele hebben en houwe bloot.
Ik ga er vanuit dat je de boel in je blog een beetje aandikt, maar overal inchecken op Foursquare, het nut daarvan heb ik nooit begrepen. Ik geloof ook niet dat het voor anderen interessant is waar je op een bepaald moment koffie zit te drinken. Wat je van het boek van Peter Buwalde vond misschien weer wél.
Maar je hebt zeker een punt dat alle informatie aangegrepen zou kunnen worden door iemand die kwaad in de zin heeft. Risico’s volledig uitvlakken kan niet, maar je bepaald voor het grootste deel nog altijd zelf wat je het internet opstuurt.
Ha Paulien, dank voor je reactie. Over het aandikken: je zult mss verbaasd zijn, maar nee: ik heb in dit blog niets aangedikt… Dat mensen worden ontslagen vanwege uitingen op social media zijn feiten die ik van het internet heb geplukt. De andere voorbeelden zie ik dagelijks om me heen gebeuren. Ik ken zelfs een geval van een medewerker die door haar leidinggevende werd aangesproken op een grapje dat ze op Yammer had geplaatst.
Natuurlijk ben je zelf verantwoordelijk voor datgene wat je online zet, maar de vraag is: mag je leidinggevende er iets van vinden? Waar ligt de grens tussen privé en zakelijk?
Goed geschreven en zeer zeker herkenbaar. Social Media bekijk ik ook van twee kanten, het is erg handig om contacten te leggen maar ook weer erg lastig om bestaande contacten goed te onderhouden. Mensen vatten meningen op social media op zoals zij ze graag zien en dat kan inderdaad nogal eens tegen je gebruikt worden.
Gelukkig heb ik er nog niet direct mee te maken gehad, maar ik let zeker wel op wat wel en niet het wereld wijde web op te slingeren. Zonde eigenlijk want het weerhoudt je ervan om helemaal volledig en 100% jezelf te zijn.
[...] Mijn wijsvinger is nooit ziek op het blog van [...]
Ik blog. Of ik werk of niet is daarbij niet relevant. Ik ben leidinggevende. Ik vind het leuk als collega’s uit mijn team meelezen en reageren. Ik blog soms positief kritisch over mijn werkgever (ie Belastingdienst). Ik vind het dan prima om daar ergernis in door te laten klinken. De werkgever die daar niet tegen kan, daar zou je toch niet willen werken?!
Persoonlijke elementen ga ik niet uit de weg. Dat hoort bij het leven. Ik sta voor mijn teksten. Ik sta voor de beeldvorming. Dat werkt. Altijd. Probeer maar.
Tenslotte. Het onderscheid zakelijk / prive. Daar geloof ik niet in. Dat is geschiedenis. Er komt een generatie aan waarvoor dat onderscheid definitief zal verdwijnen. Let maar op…
Steven, ik ben het in principe helemaal met je eens. Toch merk ik dat er op mijn werk anders tegenaan wordt gekeken. Ik zou het conflict dus bewust opzoeken als ik mij op mijn blog kritisch uit over mijn organisatie. Het wordt als ‘niet professioneel’ gezien. En ik zou het vervelend vinden als ik dat stempel zou krijgen. Ookal zou het onterecht zijn. Vandaar de worsteling :-).
Ik weet ook dat collega’s mijn blog soms lezen. Ik heb daar op zich niet veel problemen mee. Lastiger vind ik als ik zakelijke artikelen schrijf, zoals een tijdje terug over teamwork, en ik een klant aan de lijn heb die naar mijn artikel verwijst. De vraag is dan of je daar blij van wordt.
Automatisch houd je er toch een beetje rekening mee, of overweeg je tenminste er rekening mee te houden. Aan de andere kant, als we achter onze verhalen staan….
Maar eigenlijk kun je op je blog dan niet zo vrij zijn als je zelf wilt. Het lijkt me in ieder geval not done om iets waar je je bijv. aan hebt geërgerd op je werk, in een blog te verpakken. En dat vind ik meteen het nadeel.
Het is net als met boeken: ookal is een verhaal fictie, mensen die het lezen denken altijd dat er autobiografische aspecten in zitten en zullen op basis daarvan een beeld van je krijgen. De vraag is of je dat op de koop toeneemt, of dat je er bewust rekening mee gaat houden.
… Of anoniem bloggen. Maarja… Nahh…
Ik vermijd als ik ziek ben voor de zekerheid de social media waar colega’s opzitten. En ga dan old fashion een boek lezen ofzo.
Erg goed geschreven, ook een reden waarom ik een zakelijke twitter heb en een prive. En facebook, daar doe ik gelukkig niet erg veel meer mee.