Een reclameposter. Een close-up van een mannengezicht. Daarnaast de tekst “Ik ben inmiddels overleden”. Ik fiets eraan voorbij, maar het gezicht van de man zit al in mijn hoofd en de tekst opent een vat met zorgvuldig opgeborgen gedachten. Ik was het even vergeten. Dat ik bang ben.
Bang voor die kleine hoekjes waar de ongelukken in zitten. De hoekjes met voeten in sokken en gladde traptreden en uitglijden en verkeerd terechtkomen. Met roekeloze bestuurders en inhalen en een vangrail en een harde klap. En natuurlijk voor dat ene, vreselijke hoekje met mijn eigen straat, mijn eigen kind, een auto en een bal.
Bang voor het telefoontje dat ervoor zorgt dat ik midden in de nacht in mijn pyamabroek in de auto stap, omdat één van mijn ouders de ander heeft gevonden. Bang dat ik grijs en alleen achterblijf in een klein appartementje waar de planten verdorren, omdat mijn Lief die altijd water gaf. Bang voor de frons van de dokter die zegt dat het simpele testje een onverwacht gecompliceerde uitslag heeft.
Soms sluip ik ‘s avonds laat het kamertje van mijn dochter binnen. In het schemerdonker ga ik op mijn hurken zitten en kijk door de spijlen van haar bedje hoe ze op het huidkussentje ligt dat haar wang is. Minutenlang luister ik aandachtig naar haar zachte adem.
“Ik ben inmiddels overleden”. Misschien, denk ik, terwijl ik een rotonde opfiets, is de man een model; een acteur die ik volgende maand tegenkom in een reclame over scheerschuim, een wasmiddel, een kledingmerk.
Maar ik ben bang van niet.
Mooi stukje en tja, de geboorte van een kind brengt meteen de geboorte van iets anders met zich mee: pure angst. Vreselijk soms!
[...] Tegenwoordig ligt dat anders. Op Twitter zien collega’s dat ik donderdagavond met vriendinnen bij Central Park in Utrecht heb gegeten, dat de pasta er niet zo lekker was en het personeel te nonchalant, maar dat de wijntjes er desondanks (of juist daardoor) goed in gingen. Foursquare zorgt ervoor dat iedereen weet dat ik mijn broodbeleg bij Slagerij van Es koop, terwijl ik eigenlijk fan ben van Slagerij de Molen. Op mijn blog kunnen collega’s lezen dat ik mijn benen niet graag scheer en bang ben voor de dood. [...]
inderdaad de meest indringende reclame van de afgelopen tijd! Petje af voor je stukje( sorry column)!
Wat een mooie blog!
En die campagne, die raakt ook mij keihard op mijn bange stuk, het stuk dat je hier zo prachtig verwoordt…
Hi Eef,
Allereerst dank voor je reactie op mijn blog en je doorverwijzing. Je eerste blog raakt mij meteen. Ik heb zelf ook een dochtertje en mijn grootste angst is dan ook dat haar iets zou overkomen. Ik vind het ook een krachtige campagne, het is nu eenmaal de realiteit. Mooie blog!
Helemaal waar en erg mooi geschreven. Ik vind het zeker ook niet onsmakelijk om eens stil te staan bij zaken die voor sommige mensen helaas de keiharde realiteit zijn.
Ik ken ook mensen die er aanstoot van hebben genomen, maar ik vind hem wel goed. Heel confronterend. Wel ontzettend naar, maar dat is juist de kracht…
Het is de keiharde realiteit…..beangstigend maar waar. Denk dat ze met deze reclame en commercials veel mensen diep raken en dat is juist de bedoeling. De ziekte onder de aandacht brengen en geld inzamelen voor de wetenschap die er onderzoek naar doet. Neemt niet weg dat ook mijn nachten korter worden door al die hoekjes die ineens zichtbaar worden.
Ik heb het destijds bij DWDD gezien.
het zijn echte patienten. Er zat ook een patient die al gefilmd was. Als jij overlijdt, komt zijn gezicht dus ook op straatt.
Heel herkenbaar. Kan soms echt in detail voor me zien hoe mijn dochter op de grond ligt na een val van de trap. En dan goed inprenten dat het angst is en zeker geen vooruitziende blik.
Prachtig blog! En wat een rake campagne. Ik hoop het ook niet. Maar ik vrees van wel.
Weet je wat raar is, Elja, ik las reacties van mensen die de campagne grof en onsmakelijk vonden. Daar begrijp ik helemaal niks van! Bij mij kwam ie behoorlijk hard binnen.