mensen werken altijd nog met etiketten / en ze plakken je zo’n pleister op je pens / je bent ‘n kneusje, middenmoot, of ‘n vedette / pas heel veel later ben je ook nog ergens mens [Toon Hermans]
Toen mijn oma een aantal jaren geleden stierf, bezon de familie zich over de muziek die tijdens haar crematie moest worden gedraaid. Eén van haar dochters (mijn moeder) stelde voor om een Vlaams volksliedje te draaien. Dat was immers een nummer waar mijn oma, geboren onder de rook van Antwerpen, lachend op had gedanst. De familie vond het niet kunnen. En dus werd het Bach. Of Beethoven, ik weet het niet precies meer. Het was in ieder geval zwaar, klassiek en treurig.
Mijn opa, al meer dan 15 jaar dood, was gek op zijn kleinkinderen, besneeuwde bergtoppen en autorijden. Ik herinner mij urenlange ritten op de beige leren achterbank van zijn roestbruine Opel Ascona op weg naar Oostenrijk, waar we met de familie een huisje hadden gehuurd. Hij was muzikaal en had een goocheldoos. Hij kon binnen een paar seconden de glimlach van mijn oma’s gezicht toveren. Hij was soms onredelijk, streng en kon doordrammen over kleine dingen. Toen hij dood was, hadden we het daar niet meer over.
Ooit kreeg ik de slappe lach tijdens een crematie. Terwijl de familie van de overledene condoleance-handjes stond te geven, maakte een vriend met wie ik op de achtergrond stond toe te kijken een grapje. De spanning van de huilochtend ontlaadde zich in tranen met tuiten van het lachen. Het hele dorp sprak erover. Schandalig was het, respectloos. Terwijl ik zeker wist dat de dode van wie we op die ochtend afscheid hadden genomen eveneens erg hard om de grap zou hebben gelachen.
Vorige week is Gerrit Komrij overleden. Mijn complete timeline stroomde vol met citaten. Iedereen deed nog even snel een duit in de lijkzak om zijn respect voor de dode schrijver te betuigen. Op het internet vind je nu eenmaal razendsnel tientallen websites met de vijf mooiste spreuken of gedichten.
Als ik dood ben, draai dan snoeihard Let’s Go Crazy van Prince. Vertel de dierbare aanwezigen dat ik opvliegend was en tactloos. Zeg ze hoe klunzig ik door het leven ging en zorg dat ze daar hard om kunnen lachen. Citeer datgene wat je bewust van me hebt onthouden, niet wat je snel even hebt gegoogeld.
Je mag dit trouwens ook doen zolang ik nog leef.
[...] Lees en #realeer op Dood gewoon mens op het blog van Eef [...]
Ik ben het helemaal eens met de strekking van je blog. Alleen zit ik er niet echt mee hoe een en ander wordt ingevuld na mijn dood. Van mijn dierbaren weet ik dat ze afscheid zullen nemen van mij geheel in stijl met hoe ik was. Wat anderen daarvan vinden dat interesseert me dan net zo min als dat het me nu interesseert.
Wat leuk! Ik heb een draft post klaar staan voor zondag as. Mijn wekelijkse popmeditatie. 2 weken geleden heb ik de draad weer opgepakt.
Bij nummer 8 oa deze tekst: Psalmen zingen op mijn begrafenis. Ik vind het prima. Maar zeker geen begrafenis zonder Fish. Dat accepteer ik niet! Dat kun je mij niet aandoen!
Dit nummer wil ik dan ‘horen’. http://youtu.be/5HyRAfgg_BM
Hoe zit het eigenlijk met de keuze van de muziek in de kerk, Steven? Wordt elke muziekwens gerespecteerd?
Ik vrees het niet. Zal eens navragen bij onze voorganger. Ik merk dat men in de gemiddelde kerk over het algemeen niet zo goed weet hoe om te gaan met dit soort (muzikale) vrijzinnigheid…
Wat natuurlijk raar is. Al verbaast het me niet; de kerk is voor mij niet meer dan een kritiekloze uiting van bepaalde tradities. Klakkeloos uitvoeren van datgene wat al jaren zo wordt gedaan. Maar goed, dat is een andere discussie…
Mij is altijd bijgebleven dat op de begrafenis van een klasgenoot op de middelbare school I wanna be a hippy werd gedraaid. Dat was bijzonder, en mooi.
Verder onthoud je toch vrijwel geen enkel nummer.
Ben zelf ook benieuwd wat er over me gezegd wordt na mijn dood. Ook wel eens ‘n klein stukje over geschreven n.a.v. een crematie.
Gelezen. Mooi en herkenbaar!
Toen mijn oma overleed, klonk ipv de standaard begrafenismuziek een BZN nummer. Vond ik ook niet kunnen. Het duurde jaren totdat ik begreep waarom het zo een passende muziekkeuze was…
Het heeft te maken met hoe we allemaal zijn opgevoed. Een begrafenis of crematie hoort dramatisch te zijn en de muziekkeuze dus zwaar en klassiek. Of de degene die gestorven is daar van hield doet niet ter zaken. Van de andere kant is het ook wel weer enigszins begrijpelijk. Zo’n ceremonie en is toch met name voor de nabestaanden, niet voor de dode zelf; die krijgt er toch niks meer van mee.
Doodgewoon. I totally agree! En vooral bij leven mogen zulke dingen óók genoemd worden ;-)
Maar dat blijkt helemaal niet zo makkelijk :-).